Ierland

Een aantal jaar geleden had ik het plezier om dit land te bezoeken. Het kleine kustplaatsje Courtmacsherry was de bestemming waar ik omstreeks een week vertoefd heb. Een schilderachtig vissersplaatsje met een mediteraan karakter. Ja! Inclusief bijbehorend weertype. De mentaliteit die er in het dorp heerst is om wat van te leren. Bewoners genieten duidelijke van de schilderachtige omgeving waarin het dorp zich begeeft en daarom maakt niemand zich ergens druk om. En als vreemdeling ben je echt overal welkom. “How are ya!” Drie woorden waar ik regelmatig in aangesproken werd. Misschien gewoon een groet onder de Ieren maar het is zeker een warme groet. En die conclusie kan ik wel trekken over Ierland: Zelfs als het grijs is dan is het er nog warm.

Garzweiler en Landschaftspark

Van thuis naar gruis… van gruis naar thuis…

Garzweiler

Een spookdorp dat opeens eindigt, een huis dat nog maar voor de helft staat, een geel monster dat ernaast slaapt en verderop een maanlandschap met daarin een gigantische krater waarin nog eens gigantische monsters slapen. Grijs dit maal en de gele van eerder is slechts een klein insect vergeleken met deze giganten. Op maandagochtend worden ze wakker tot en vernietigen het landschap om hun heen om op vrijdagavond weer te gaan slapen tot de volgende maandagochtend.

Tot 2045 blijven ze hiermee doorgaan en ze worden bestuurd door mensen die dit te goeder trouw doen. Hun taak is 12 dorpen van de aardbodem te vagen waar 10.000 mensen wonen. Deze 10.000 mensen raken daarmee hun thuis kwijt. Honderden jaren historie gaat daarmee verloren. Dorpen met huizen, scholen en kerken. Dat soort kleine vredige dorpjes waar niemand dood gevonden wil worden maar eigenlijk toch heel mooi zijn. Dorpen waarin geboren, gelachen, geleerd, getrouwd en gerouwd is. Een gebied met een ziel maar ook met een mooie natuur dat over 30 jaar van haar ziel onttrokken is.

Een beeld van deze verlatenheid is door mijn camera en door dat van andere fotografen gevangen. Van de mensen die er woonden bestaat het beeld alleen nog in hun gedachten en in hun eventuele bezittingen die ze hebben kunnen meenemen. Nooit kunnen ze meer terug keren naar hun thuis en de kinderen kunnen als ze later kinderen hebben nooit laten zien waar ze opgegroeid zijn. Nooit meer terug om herinneringen op te halen. Dat alles omdat er vervuilende bruinkool gewonnen moet worden voor de commercie.

Hun thuis is onherkenbaar ontzield…

Van thuis naar gruis…

Landschaftspark

Na dit alles was er tijd voor een bezoek aan het Landschaftspark een niet meer opererend hoogoven complex bij Duisburg dat openbaar en gesaneerd is en beschikbaar gesteld voor het publiek. Ooit was dit eigendom van de grote firma Thyssen Krupp.

Een gietkamer gebruikt als bar, een van de grote oude fabriekshallen als concertzaal en een van de mooiste dingen die je kunt doen daar is met de trap naar een uitkijkplatform klimmen dat boven op een van de hoogovens bevind waar je een spectaculair uitzicht hebt over de omgeving.

Dit is een plek waar ooit monsters leefden die nog grotere monsters hebben gemaakt die voor destructie en zelfs voor dood hebben gezorgd in de tweede wereld oorlog.

Vandaag de dag is het een plek waar mensen zich ontspannen en nieuwe mooie herinneringen opdoen.

Kunst en cultuur heeft hier een thuis gekregen om zich te kunnen ontwikkelen en heeft dit oude complex een ziel gegeven.

Van gruis naar thuis…

 

Mijn bezoek hieraan was 15 januari 2012

Slovenie: Klein maar spectaculair

Slovenie 2013

In 2008 en 2009 was ik er al te vinden en ben destijds naar Tolmin afgereisd om mijn oren van muzikale bevrediging te voorzien in de vorm van het festival Metalcamp. De slogan van het festival: “Hell over paradise!” Een paradijs is het land zeker. Het festival vond plaats in de zuidkant van de Alpen en langs het terrein liep de smurfblauwe maar wonderschone rivier de Soca. Gelijk was door deze natuurlijke pracht en praal dat ik een keer een wat uitgebreider bezoek aan dit land moest geven. Ditmaal vertoefde ik aan meer van Bled op een camping zonder het metalgeweld van weleer. En bijna een jaar verder kan ik zeggen: “ik ga nog een keer terug!” omdat ik namelijk nog niet alles gezien heb wat dit land te bieden heeft. En ook wil ik nog eens een keer als fotograaf naar Metaldays wat voorheen dus Metalcamp heette.

Slovenia! See ya later!